وقتی حافظه رنگ می‌بازد، احساسات همچنان زنده‌اند.
فیلم «پدر» داستان مرد سالمندی را روایت می‌کند که به‌تدریج با تغییرات عمیقی در حافظه و ادراک واقعیت مواجه می‌شود. روایت فیلم از زاویه تجربه ذهنی شخصیت اصلی، مخاطب را با سردرگمی، اضطراب و ترس‌های فرد مبتلا به زوال شناختی همراه می‌کند.
از منظر روانشناسی و علوم شناختی، فیلم به موضوعاتی مانند اختلال حافظه، زوال شناختی، احساس ناامنی، وابستگی و فشار روانی مراقبت از سالمندان می‌پردازد.
این اثر همچنین اهمیت همدلی با سالمندان و درک تجربه درونی افرادی را یادآوری می‌کند که جهان پیرامونشان به‌تدریج برایشان ناآشنا می‌شود.
پیام روان‌شناختی: گاهی بیش از آنکه به یادآوری نام‌ها و اتفاقات نیاز داشته باشیم، به حضور، صبوری و مهربانی دیگران احتیاج داریم.